Karol Sęk
Biografia
Karol Sęk urodził się 21 października 1893 roku w Brwinowie. Był oficerem służby stałej Wojska Polskiego II RP w stopniu majora, członkiem Tajnej Armii Polskiej, Konfederacji Zbrojnej, Narodowej Organizacji Wojskowej, Narodowych Sił Zbrojnych i Narodowego Zjednoczenia Wojskowego. Pełnił funkcję komendanta Okręgu Podlaskiego NZW.
W młodości uczęszczał do rosyjskojęzycznego gimnazjum w Warszawie. W 1909 roku zorganizował antyniemiecką manifestację, za co został wydalony ze szkoły i osadzony w Cytadeli. Po zwolnieniu pracował na kolei, a później wyjechał do Kijowa i Humania, gdzie zaangażował się w działalność PPS. Po wybuchu I wojny światowej został wcielony do armii rosyjskiej, walczył na froncie w Karpatach, za męstwo otrzymując order św. Jerzego. Następnie wstąpił do II Korpusu Polskiego, uczestniczył w bitwie pod Kaniowem, gdzie został ranny i wzięty do niewoli, z której zbiegł.
Po odzyskaniu niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego, walczył w wojnie polsko-bolszewickiej, odznaczając się w bitwie pod Radzyminem. W okresie międzywojennym pracował w wywiadzie Oddziału II Sztabu Generalnego WP, prowadząc placówki w Wilnie i Siedlcach. W kampanii wrześniowej brał udział w obronie Wilna i Grodna, po czym uniknął niewoli radzieckiej.
Podczas okupacji niemieckiej zaangażował się w konspirację, początkowo w Tajnej Armii Polskiej, następnie w NSZ, gdzie pełnił funkcję szefa wywiadu Okręgu XII Podlaskiego. Trzykrotnie aresztowany przez Niemców, trafił na Majdanek, skąd został zwolniony. Po wkroczeniu Armii Czerwonej został aresztowany przez NKWD i wywieziony do łagru. Po powrocie do Polski w 1945 roku kontynuował działalność konspiracyjną w NZW, zostając komendantem Okręgu Podlaskiego. Został aresztowany przez UB w 1950 roku, skazany na śmierć i stracony 7 czerwca 1952 roku w więzieniu mokotowskim w Warszawie.